Meer weten? info@reijutai.nl

reiju tai facebook reiju tai mail

‘Delen en verbinden

Hooggevoeligheid (zwakte of kracht?)

Ik krijg ze steeds meer in de praktijk, HSPers; En wat me het meeste opvalt is dat men met de term Hooggevoeligheid schermt als een excuus, als een onvermogen om voor het zelf te zorgen.

De ‘verhoogde’ prikkelbaarheid wordt als een verklaring ingezet alsof je iets niet zou kunnen; en misschien zelfs als iets wat je heel bijzonder maakt. Alsof je zonder hooggevoeligheid niet bijzonder zou zijn of ergens bij zou kunnen horen.

Veel HSP-ers zijn op de buitenwereld gericht, doorzien de pijn en problematiek van een ander snel en het maakt ze bang. Vooral bang voor hun eigen binnenwereld. De angst voor pijn neemt het over van de werkelijkheid. En op zich niet vreemd, de mens is immers van nature pijn vermijdend. Toch is pijn een noodzakelijk onderdeel van het leven. Het signaleringssysteem van ons lichaam gebruikt pijn om ons duidelijk te maken dat er iets niet goed gaat en dat we in dienen te grijpen. Niet iets om bang voor te zijn, maar wel iets om serieus naar te luisteren.

Wat is hoogsensitiviteit?

Hoogsensitiviteit is het sneller en/of sterker waarnemen van sensorische prikkels, of anders gezegd: prikkels die ons via de zintuigen bereiken. Het onderscheid tussen het sneller waarnemen en het sterker waarnemen wordt meestal niet gemaakt (hoewel het kan zijn dat je iets – zoals kleine veranderingen in de omgeving – wel snel opmerkt maar daar niet noodzakelijk last van hebt, en andersom).

Hoewel een hoge sensorische gevoeligheid (of hoogsensitiviteit) op zich niet problematisch hoeft te zijn en ook positieve kanten heeft (vb. goed aanvoelen wat mensen nodig hebben om op hun gemak te zijn, sterk kunnen geraakt worden door kunst of muziek), wordt het in de praktijk en populaire media vaak als probleem of zelfs als stoornis gezien.

Volgens Elaine Aron, die verschilllende boeken en artikels schreef over hoogsensitiviteit, is hoogsensitiviteit aangeboren, en heeft het evolutionaire waarde. Het zou ook bij verschillende diersoorten teruggevonden worden, waarbij het voor het overleven van de soort nuttig is dat een kleine subgroep wat gevoeliger is voor gevaar, een wat meer afwachtende houding heeft, en zich bij wijze van spreken niet meteen voor de leeuwen gooit (Aron et al., 2012). Er zou ook enige evidentie zijn dat hoogsensitiviteit wel degelijk in de hersenen te zien is (Jagiellowicz et al., 2011). Een kanttekening hierbij is wel dat de meeste studies rond hooggevoeligheid uitgevoerd zijn door de groep van Aron zelf, en dat onafhankelijk onderzoek dringend nodig is om deze bevindingen te bevestigen (of te ontkrachten).

Het concept hooggevoeligheid is wat genuanceerder dan we in de populaire media soms vernemen. Het lijkt een temperamentstrek te zijn die ook bij bepaalde diersoorten voorkomt, die een evolutionaire waarde heeft, en die mogelijk ook op neurologisch niveau terug te vinden is. Bovendien gaat het (bij kinderen) niet om één unitair concept, maar om twee aparte dingen: het sterker waarnemen van en reageren op prikkels enerzijds, en het dieper verwerken van gebeurtenissen anderzijds. We spreken hierbij niet van een stoornis, maar van een eigenschap. (https://biblio.ugent.be/publication/8598714/file/8598715)

We willen allemaal gezien worden, ons herkend en erkend voelen. Maar waarom willen we allemaal zo bijzonder, zo speciaal zijn? En als dat niet op de conventionele manier tot uitdrukking kan komen, dan maar in de DSM-V?

Een veel gehoorde uitdrukking uit mijn jeugd was: “Als je niet meent dat je iets bent, dan ben je ook niets”. Een heerlijk ontnuchterende kijk op het jezelf bijzonder voelen. We zijn allemaal mens.

Als hooggevoeligheid gezien kan worden als een evolutionaire eigenschap dan mogen we deze eigenschap niet negeren, maar zeker ook niet belangrijker maken dan het is. De eigenschap moet worden gezien, aanvaard en eigen worden gemaakt.

Zolang we maar etiketjes blijven plakken alsof het iets bijzonders is, dan vergroot je deze eigenschap en maak je hem zelf bijzonder en voor veel personen is dat nu net de grootste overprikkeling.

Wat nu als deze eigenschap van sterkere sensorische opname nu eens als een kracht wordt gezien. Ieder heeft zijn eigen sterke en zwakke kanten. Als we het beeld nu eens omdraaien en het zelfbeeld van iemand met een sterk sensorisch gevoel nu eens als kracht gaan inzetten en niet meer als zwakte benaderen?

Zo’n fijngevoeligheid voor details is een eigenschap die ongetwijfeld zeer positief kan worden ingezet. Zoek voor jezelf het werk, de richting, een project waarbij jouw hoogsensitieve eigenschap een positieve bijdrage kan leveren aan jezelf en/of jouw omgeving. Ik kan mijzelf daarbij wel degelijk als voorbeeld nemen. Het feit dat bepaalde sensorische informatie mij snel en helder bereikt en ik behoorlijk empathisch ben aangelegd, maakt dat ik het werk gekozen heb dat ik doe.

Zie je zelf zoals je bent, zonder oordeel en doe wat bij je past. Dan kan er alleen maar iets goeds uitkomen.

 

 

 

 

 

copyright Reiju Tai - disclaimer - webdesign: prode