Meer weten? info@reijutai.nl

reiju tai facebook reiju tai mail

‘Delen en verbinden

Houden van = een werkwoord

Het afgelopen weekend was ik op een geweldig feestje waar het leven ten volle werd gevierd. Een feestje waar muziek, zang en dans een mooi aandeel had. Waar oude vrienden elkaar weer mochten zien en beleven. Waar kennis werd gemaakt met nieuwe mensen. Waar verhalen werden gedeeld in lief en leed.

Ik geniet van dit type samenzijn, je hoeft namelijk alleen maar te zijn. Op dit feestje van vrienden kwam ik met iemand in gesprek, waar ik op eerdere feestelijke gelegenheden in dezelfde kring mee in aanraking was gekomen. Ik vond het leuk dat we direct weer in gesprek kwamen en hij me direct eerlijk aangaf mijn naam te zijn vergeten. Heerlijk deze eerlijkheid als binnenkomer, want ik was oprecht ook zijn naam vergeten. Wat we wel onthouden hadden was waar we het de keren ervoor over hadden gehad.

Na een aantal korte gesprekjes met deze man, kwam zijn vrouw er ook bij staan. Ik vond het leuk om haar te leren kennen aangezien ik wel een klik had met haar partner. Dat liep even heel anders. Zij negeerde mij volkomen, gaf aan naar huis te gaan en viel haar partner aan met de woorden “Altijd als ZIJ er is, dan…..”. Ik heb de rest niet eens meer gehoord want dat ik die ZIJ was, was overduidelijk en dat overviel me behoorlijk. (Het laatste wat ik gedacht zou hebben is dat ik als een bedreiging gezien zou worden op basis van gesprekjes die ik met haar man had op drie verschillende gelegenheden over een tijdsbestek van 2 jaar.)

Hij reageerde nauwelijks. Leek zich niet van zijn stuk gebracht te voelen. De mensen die er bij stonden namen die emotie wel van hem over…..plaatsvervangende schaamte. Zij vertelde nog aan een vriendin dat haar kind die avond om 12.00 uur jarig zou zijn en dat ze dus thuis wilde zijn en liep al richting haar vervoermiddel.

Hij deed niets.

En ik verwijderde me uit de situatie.

Terugkijkend op dit voorval bewonder ik wel haar eerlijkheid. Ongeacht de gelegenheid en het gezelschap durft ze hem te confronteren met haar eenzaamheid en onzekerheid. Ze blijft trouw aan zichzelf, doet zich niet anders voor dan ze zich voelt.

Of ze een reden heeft om zich onzeker en/of eenzaam in haar relatie te voelen, weet ik niet; Ik ken haar niet en hem nauwelijks en ik heb al helemaal geen zicht op hun relatie. Of hij een reden heeft om zich niets aan te trekken van wat ze zegt, weet ik ook niet. Wat ik dan wel durf te concluderen is dat dit stel nodig om de tafel moet en terug moet naar de kern. Ooit zijn ze bij elkaar gekomen en hebben besloten een gezin met elkaar te stichten. Ooit hadden ze waarschijnlijk wel alleen maar oog voor elkaar.

Houden van is een werkwoord. Een werkwoord vereist actie, er dient beweging in te zitten.

Als je dus zegt dat je van iemand houdt, dien je dat ook actief te laten zien. Veel relaties worden nogal eens als vanzelfsprekend genomen. Dat heb je al (denk je) en daar hoef je geen aandacht meer aan te besteden.

Een werkwoord bevat beweging. Welke beweging maak jij naar je partner? Hoeveel tijd maak je voor je partner vrij? Praten jullie nog over wat je bezighoudt in het leven? Over hoe je je voelt in de relatie? Heb je nog dromen die je waar wilt maken met of zonder je partner?

Weet je hoe je partner je op dit moment ziet? Praten jullie over de dingen waarmee je worstelt?

Met drukke banen, kinderen die aandacht vragen of andere omstandigheden die je tijd en aandacht vragen (ziekte van een familielid, een overlijden van een voor jou belangrijk persoon, het verlies van een baan) is het heel eenvoudig om je partner als een vanzelfsprekend gegeven te gaan zien. Om het voor lief te nemen dat je partner er altijd is en de taken in jullie huishouden voor zich neemt zoals hij of zij dat altijd heeft gedaan.

Wanneer heb jij de laatste keer laten weten aan je partner dat je hem of haar dankbaar bent daarvoor? Of heb je zelf de verantwoordelijkheid genomen voor deze taken?

Of heb je allerlei excuses om een goed gesprek uit de weg te gaan en is werk of hobby wel erg veel tijd in beslag gaan nemen? Merk je dat jullie steeds over dezelfde dingen kibbelen, en lost het niets op? Ga je je steeds meer aan je partner ergeren? Denk je steeds vaker aan hoe het is om zonder je partner te zijn of misschien wel hoe het met iemand anders zou zijn?

Op zich hoeft dit allemaal nog weinig te betekenen, maar het zou erop kunnen wijzen dat het tijd is wat meer aandacht aan jullie relatie te besteden. Als je geen aandacht meer besteedt aan elkaar, als je niet meer met elkaar over alles kunt praten, als je niet op de ander gericht blijft is er soms niet zo veel meer nodig (zoals een leuke ontmoeting met iemand anders) om van sleur in een relatie ineens voor een echtscheiding te staan.

Communicatie is hier het sleutelwoord. Negentig procent van onze communicatie is non-verbaal. Dat houdt in dat wat je doet of niet doet belangrijker is dan wat je zegt.

“Ik hou van je” zijn vier woorden die heel makkelijk je mond uit kunnen rollen, maar als deze vier woorden niet ondersteund worden door actie, blijven het maar lege woorden.

Als je een ander vertelt dat je van ze houdt, maar alleen maar op jezelf gericht bent, op het vervullen van jouw wensen en behoeften, dan kan je die vier woorden maar beter achterwege laten.

Houden van = werken. Een relatie vereist communicatie en inzet en aandacht. Aandachtig luisteren, tijd vrij maken om de ander te ondersteunen en niet alleen met woorden. En als je dan toch woorden gebruikt waarbij je een verwachting schept naar de ander of een belofte doet aan de ander, maak de woorden dan ook waar met daden. Neem de geboden liefde niet voor lief.

Ik hoop dat dit geschreven stuk haar en hem bereikt. Ze zullen zichzelf wel herkennen.

Liefs en beterschap van mij.

copyright Reiju Tai - disclaimer - webdesign: prode