Meer weten? info@reijutai.nl

reiju tai facebook reiju tai mail

‘Delen en verbinden

Van angst naar vertrouwen

Biochemisch gesproken is je lichaam niet in staat het verschil te registreren tussen de chemische stoffen die in je lichaam vrijkomen vanwege een objectief gevaar – bijvoorbeeld als iemand met een wapen op je komt afrennen – of vanwege een subjectief gevaar, zoals ruzie of woede. Wat je lichaam betreft zijn de biochemische en genetische effecten hetzelfde. Je lichaam kan niet bepalen of de ene ervaring een fysieke realiteit is en de andere slechts het rondmaken van een abstract idee van je geest. Ze creëren beide een chemische omgeving rond je cellen die massa’s signalen op je genen afvuurt, en er zijn diverse categorieën van genen die eiwitten activeren welke verband houden met stress.

En juist deze wetenschap, deze onmacht van ons systeem om objectief of subjectief te kunnen waarnemen maakt dat we hier ook gebruik van kunnen maken om het omgekeerde te bewerkstelligen.

In de huidige tijd is dat een troost om te weten. We worden immers al ruim een jaar in de angst gehouden. Tv, radio, internet, kranten… allen brengen ze ons dagelijks de nodige portie aan angst. En deze langdurige angst brengt ook verdeeldheid tussen mensen. Er ontstaat discussie of het gecommuniceerde gevaar via de media objectief of subjectief is. Uiteindelijk maakt dat voor de biochemie van je lichaam geen verschil.

Genen reageren op ervaringen. De ervaringen die wij elk moment opdoen, veranderen de structuur (de bedrading) van onze hersenen. Bij mensen van alle leeftijden worden nieuwe hersencellen, nieuw synaptische verbindingen in de hersenen gevormd als ze door nieuw activiteiten en leren worden gestimuleerd. Leerervaringen en andere bewustzijnstoestanden met een sterke concentratie geven de stoot tot het tot expressie komen van genen die de vorming van nieuwe neuronen stimuleren, nieuwe hersencellen.

Eén van de manieren waarop codering van herinneringen gebeurt, doen we als we in gedachten een bepaalde gebeurtenis herhalen. Herinneringen zijn niet statisch en als we oude herinneringen combineren met actuele situaties stimuleren we het proces van neurogenese. Herhaling laat ons nieuwe connecties in de hersenen maken. Als we deze connecties niet gebruiken, raken we ze weer kwijt. Dit verklaart waarom de hippocampus in de hersenen van mensen die lijden aan depressie op den duur wel 15 % kunnen krimpen. Stress beschadigt immers de hersencellen en remt de ervaringsafhankelijke genen. Herinneringen moeten herhaald worden om tot duurzame herinneringen te kunnen worden opgeslagen. De dagelijkse portie herhalende angst die we voorgeschoteld krijgen verandert dus uiteindelijk onze genen en ondermijnt ons immuunsysteem.

De veranderlijke aard van het herinneringsvermogen als gevolg van het ontstaan van nieuwe neurale circuits en de ontmanteling van ongebruikte, geeft aan dat we herinneringen kunnen versterken of laten vervagen.

We kunnen dus zelf gezondheid creëren waar eerst ziekte bestond.

Maar ook andersom: Door te lang te hoge cortisolspiegels in de hersenen te hebben, wordt er schade aangericht in de hippocampus waardoor het vermogen tot leren en het herinneringsvermogen worden geremd.

Dit verklaart ook waarom jeugdstress en traumatische gebeurtenissen tot ver in ons volwassen leven onze acties, ons denken en handelen bepalen.

Het is niet de bedoeling dat wij in angst leven, maar in liefde. Dit wil zeggen: werkelijk in verbinding zijn met jezelf en dus met het leven. Dit betekent ook dat jouw levensstroom vrij en rijkelijk stroomt en jou brengt wat jij je wenst in je leven. Dus door de keuzen, die we met ons bewustzijn maken, worden iedere dag genetisch in onze hersenstructuur gecodeerd door de versterking van de herhaling. Om de angst los te kunnen laten, moeten wij uitzoeken waar die angst in oorsprong is ontstaan of gecreëerd. Dan kan de oorzaak geheeld, getransformeerd en zo nodig verwijderd worden uit jouw energieveld, zodat het vertrouwen weer kan herstellen. Door onszelf te trainen op positieve gedachten, maken we voor onszelf ons leven leuker en gezonder.

In de tegenwoordige tijd kunnen we stellen dat de oorsprong van angst bij veel mensen ligt in de angst om ziek te worden en/of de angst om dood te gaan evenals de angst om de verbinding te verliezen met je omgeving (denk hierbij aan uitgaan, op vakantie kunnen, je baan en derhalve levensonderhoud). En deze angst wordt dagelijks gevoed.

Hierbij helpt het om de angst te objectiveren. We weten immers steeds meer over het virus en ook over wie er risico lopen ernstig ziek te worden. Als je niet in die categorieën valt, hoef je je ook niet zo angstig te maken dat je jezelf met die angst ondermijnt.

Ook weten we inmiddels per leeftijdscategorie hoe groot de kans is dat je komt te overlijden. Ook hier kunnen we onze angst objectiveren en in veel gevallen dus loslaten.

De dood is een vaststaand feit waar we al mee worden geboren. We leven en gaan dood. Dood is dus een onderdeel van ons leven. Als we dat kunnen accepteren en integreren in ons bestaan, kunnen we al veel stress omkeren naar liefde voor het leven, volop genieten van het leven en wat het leven ons brengt ondanks dat alles eindig is. Dan gaan we van OVERleven terug naar het leven, van angst naar vertrouwen.

Zoek je hulp of tools bij de terugweg naar vertrouwen? Neem dan contact met me op.

Energieke groet,

Marie-José Arts

 

 

 

copyright Reiju Tai - disclaimer - webdesign: prode