Meer weten? info@reijutai.nl

reiju tai facebook reiju tai mail

‘Delen en verbinden

Wie voedt nu eigenlijk wie op?

Als we kind zijn leren we al heel snel dat we ‘fout’ zijn en dat we iets niet mogen doen. Om dat ingewikkelder te maken is in niet iedere groep of situatie je gedrag of handeling goed of fout. Hierin zitten nogal eens verschillen. Wat thuis als ‘fout’ wordt gezien, kan in het gezin van een vriend of vriendin wel eens heel anders worden ontvangen. Wat thuis als ‘goed’ gedrag wordt gezien, kan in de klas op school of bij een specifieke leraar als ‘fout’ worden bestempeld. Hieruit groeit een gevoel van onzekerheid, waardoor we als volwassene steeds aan onszelf twijfelen.

Als we dan zelf kinderen krijgen, ouder worden, zijn we zeer geneigd onze kinderen (en/of onszelf) te willen behoeden voor tegenslag en pijn en leren we ze wat goed en fout is vanuit onze eigen ervaringen. En dat werkt heel vaak averechts.

We zien ouders dan worstelen met hun zorg om hun kinderen. Hun kind zou niet sterk genoeg zijn of geen ‘goed’ gedrag laten zien; ze zouden niet juist handelen of bewegen. Ze lopen niet in de pas van de gestelde verwachtingen van jezelf of de maatschappij.

Kinderen houden je een spiegel voor; ze geven je de kans inzicht te krijgen in je eigen patronen en hebben tot taak om jou te veranderen, om je uit je vastgeroeste isolement te halen. Je vecht tegen de stroom in, als jij je kind probeert te veranderen. Je kind spiegelt je altijd een blinde vlek, een deel van jezelf dat jij afwijst. Door dit zichtbaar te maken voor jou in hun gedrag of ziektepatronen, krijg jij als ouder de kans om te groeien en dat deeltje in jezelf te genezen. Dat is het geschenk van de bloedlijn.

Denk niet direct dat er iets mis is met je kind. Je kind is namelijk perfect zoals het is, net zoals jij. Omdat jij als kind leerde dat er iets ‘mis’ was met jou, heb jij nu de reflex om dat ook van je kind te denken. Dit, omdat je kind een verlengde is van jezelf.

Kinderen stimuleren ouders en omgeving om meer vanuit het unieke zelf te leven. Ze tonen ons hoe we thuis kunnen komen in onze eigen fysieke staat van zijn. Om onszelf in al onze unieke eigenschappen te mogen gaan accepteren.

Hoe vaak ik van mijn kinderen te horen heb gekregen “Maar dat was in jouw tijd zo, mam” als ik ze over mijn eigen ervaringen vertelde in de hoop dat ze lering trokken uit mijn ‘fouten’. Of dat ze me teruggaven: “Maar ik ben jou niet”.

Kinderen zijn een geschenk aan onze ziel. Om weer terug te komen bij wie je werkelijk bent zonder de vorming van onze ervaringen, zonder de patronen die ons zijn aangeleerd. Gewoon terugkomen bij je werkelijke zelf.

Luister naar je kind en kijk in de spiegel die ze je voorhouden. Het kan je alleen maar goeds brengen; EN JE KIND OOK!!!!

 

 

 

copyright Reiju Tai - disclaimer - webdesign: prode