Meer weten? info@reijutai.nl

reiju tai facebook reiju tai mail

‘Delen en verbinden

Voorbij de angst

We zijn eigenlijk altijd bang voor dingen buiten ons die we niet onder controle hebben. Bang dat we mensen verliezen van wie we houden, bang om niet veilig te zijn, bang dat ons lichaam er op een bepaald moment mee op gaat houden, bang voor het verlies van baan, huis, status, geld en macht. Op dit moment zijn we ook zeker bang voor het verlies van onze vrijheid, onze vrije keus.

We maken ons zorgen over ziek worden en vrezen dat we de dingen die we het meeste koesteren zullen verliezen. We klampen ons vast aan de dingen die belangrijk voor ons zijn; werk, bezittingen en onze geliefden. Toch wordt onze angst niet vermindert door het stevig vasthouden. Het wordt eerder meer. Deze huidige pandemie, het afgelopen jaar, biedt ons een spiegel naar onze angst.

Als we kijken naar de voorwaarden die we stellen aan geluk, als aan alle voorwaarden is voldaan (de juiste partner, kinderen, het gewenste werk en inkomen, het fijne huis, de auto) en de vrijheid om ons geld uit te geven aan nog meer geluk (uitgaan met vrienden, op vakantie, kleding, uit eten, uiterlijke verzorging, een nog duurdere auto), dan vergroot dat onze angst om alles te verliezen. Voor je het weet bezit jij geen materie, maar bezit de materie jou.

En we willen het verlies, het verdriet en het lijden van de ander ook niet zien. We sluiten ons ervoor af, steken de kop in het zand en blijven gefixeerd op het voeden van onze eigen angst voor verlies, verdriet en lijden. Het zien van het verlies van de ander maakt onze eigen angst tot verlies groter. Met negeren en wegdrukken is de angst niet weg.

Deze angst dienen we te erkennen. Deze angst dienen we helder en bewust in het gezicht te kijken om ons van deze angst te kunnen bevrijden.

“De mens lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest.”

Niemand komt dit leven onbeschadigd door. In eenieders rugzak vinden we verdriet en lijden. Dit verdriet en lijden heeft ons overleefmechanismen geleerd. Je leerde onbewust dat je breekbaar bent, kwetsbaar, niet in staat jezelf te verdedigen… Deze oerangst (uit onze kindertijd), dragen we altijd met ons mee. Sommigen zijn depressief en lijden voortdurend door deze neiging in het verleden, in onze kindertijd te blijven hangen. Deze oerangst laat ons het verleden telkens naar de toekomst projecteren. En dit betreft ook het verleden van onze ouders en verdere familielijn. Ook zij hadden angsten die ze op hun kinderen projecteerden. En zo worden de lessen van lijden en pijn van generatie op generatie doorgegeven. Bang om gezien te worden, bang om niet gezien te worden, bang om er niet bij te horen…alleen te staan, bang om niet te voldoen.

Zodra we dit eerlijk in het gezicht durven aan te kijken, kunnen accepteren voor wat het is… pas dan kunnen we de cirkel doorbreken. Als we niet volledig in het nu leven, leven we niet echt, maar leven we vanuit lijden.

Door te zeggen dat ondernemers in deze lock-down toch gecompenseerd worden of dat hun verlies onder het ondernemersrisico valt, sluit je je ogen voor de werkelijkheid. Sluit je open, eerlijke en heldere communicatie met deze ondernemers af.

Door te zeggen dat mensen die een geliefde hebben verloren aan het virus de dood maar moeten accepteren, sluit je open, heldere en eerlijke communicatie af. Daarmee erken je het lijden dat voortkwam uit niet bij ze kunnen zijn in de ziekte of een aangepast afscheid moeten nemen niet. Daarmee vergroot je hun angst, maar vooral die van jezelf.

In het streven naar geluk gaan we voorbij aan het feit dat we ziek kunnen worden, oud worden en doodgaan. In het streven naar geluk ontkennen we onze angsten, denken we geluk maakbaar te krijgen, onze angst uit te kunnen bannen door testen, controleren, fouilleren, surveilleren, observeren, isoleren en bestraffen. Daarmee vergroten we onze angst. En dan kunnen we onze hulpeloosheid en kwetsbaarheid projecteren naar een meerdere of een overheid om met regels, wetten en straffen onze angst te beteugelen, maar daarmee vergroten we onze angst. Geven we onze vrijheid, onze verantwoordelijkheid voor onze eigen angsten uit handen.

Door de kans om ziek te kunnen worden, onze ouderdom en ons overlijden te integreren in ons geluk worden we weer heel. Ervaren we tevredenheid en acceptatie. Ontstaat er rust. Vrij ben je pas als je je angst(en) omarmt, helder communiceert en aanvaard.

Ik wens je een gelukkig leven.

Marie-José Arts

 

 

 

 

copyright Reiju Tai - disclaimer - webdesign: prode