Meer weten? info@reijutai.nl

reiju tai facebook reiju tai mail

‘Delen en verbinden

Wie ben jij in de kern?

Herken je dit? Dat mensen je maar kennen vanuit één rol? Mijn kinderen kennen me alleen in de rol van hun moeder, degene die ze veilig houdt en verzorgt, degene die grenzen stelt en eisen heeft. Mijn klanten kennen me alleen als de raadgever of de helper, hier zit geen wederkerigheid in.  Voor mijn voormalige werkgevers was ik alleen maar een werknemer. Zo heeft eenieder in je leven een ander beeld bij je. Het beeld dat mijn klanten van me hebben is niet hetzelfde als het beeld dat mijn kinderen bij me hebben en ook mijn partner heeft weer een ander beeld.

Een mens bestaat uit meerdere rollen en die rollen samen maken de persoon. Doordat we mensen beoordelen vanuit onze eigen rol op dat moment, zien we ook maar één aspect van de persoon waar we mee in contact komen. 

Als moeder kader ik grenzen af ter veiligheid van het gezin of om het samenleven voor eenieder in het huishouden fair en respectvol te houden. Iets wat mijn kinderen vaak niet waarderen.

Als therapeut deel ik specifieke informatie die de klant in staat stelt dingen in een ander licht te zien en draag ik handgrepen aan waarmee de klant zichzelf verder kan helpen.

Als partner zet ik mezelf in wederkerigheid; dient geven en nemen in balans te zijn. Zo zie ik mezelf trouwens ook als vriendin voor anderen. Gezien de andere rollen is wederkerigheid in vriendschappen voor mij van hoge waarde. Laat ik niet iedereen zomaar in dit stuk van mijn leven toe.

Zo was en ben ik als leerling iemand die kritische vragen stelt, die niet alles voor zoet koek aanneemt. Als ik een stelling te horen krijg, wil ik begrijpen waar die stelling vandaan komt, hoe deze stelling tot stand is gekomen. Welke theorieën, gedachtegangen tot deze stelling hebben geleid. Ik wil de stelling dus begrijpen, doorvoelen en eventueel integreren in mijn zijn. Niet uit mijn hoofd leren en reproduceren als me een vraag wordt gesteld…. 

Je begrijpt dat dat in het reguliere onderwijs een uitdaging is; In eerste instantie voor mezelf omdat ik nietszeggende dingen uit mijn hoofd leren een nutteloze bezigheidstherapie vindt, maar zeker ook voor de leraren die mij willen voorbereiden op een tentamen of examen.

Vanuit dat gevoel, die intrinsieke beweging kan ik dus maar moeilijk omgaan met mensen die hun werk verrichten vanuit procedure en protocol en geen andere verantwoordelijkheid voelen dan de procedures en protocollen uit te voeren. Niet buiten die kaders durven te denken of doen. 

De ene leraar noemt me passioneel, leergiering, intelligent en voelt zich uitgedaagd in zijn eigen kennis en kunde. Zo’n leraar die enthousiast wordt omdat hij zijn vakkennis in de breedste zin des woords mag overbrengen ondanks de beperkte kaders in tijd en andere eisen van een school of examencommissie.

De andere leraar noemt me lastig, obstinaat en allergisch voor autoriteit en krijgt direct een hekel aan me. Doe gewoon wat ik zeg en leer de boel uit je hoofd. Zit niet te zeiken. Verstoor de klas niet met je vragen. Haal het ritme niet uit mijn uitstort van verplichte lesstof.

Uiteindelijk is het dus allemaal een kwestie van perceptie, van hoe je tegen dingen aankijkt. Uiteindelijk kiest eenieder ervoor of je met je vinger wil wijzen naar de ander of dieper in jezelf wil kijken. 

Ik kan op bovenstaande situatie reageren door de leraar die me als lastig en opstandig ervaart, af te wijzen en een zak te noemen. Dan vinden we elkaar niet leuk en wordt samenwerken een stevige uitdaging. Ik kan ook accepteren dat deze leraar niets anders wil doen dan mij stof aan te bieden om mijn diploma te kunnen behalen, omdat hij daarmee nou eenmaal zijn boterham verdient. Ik kan hem geven wat hij van me vraagt: Lesstof reproduceren zonder het te begrijpen en daarmee toch mijn diploma te halen. Als ik meer nodig heb dan dat om op dat punt te komen, ligt er dus een verantwoordelijkheid naar mezelf om meer informatie te vergaren dan me wordt aangeboden.

Maar wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen is dat jouw beeld van iemand anders waarschijnlijk nooit klopt, omdat je maar met één of twee rollen van die persoon in aanraking komt en maar zelden met het geheel. Mijn ervaring is dat wanneer je meer delen van het geheel gaat zien, je automatisch je oordeel of mening over de ander bijstelt.

De echte kunst is om vanuit dat perspectief naar jezelf te kijken om te ontdekken wie je werkelijk bent. De gemeenschappelijke deler te vinden in al die rollen die je draagt. 

Als je de rollen laat rollen in de beweging van het leven blijft de kern van wie je bent altijd overeind.

#reijutai #persoon #persoonlijkheid #ego #rollen #beweging #zelfkennis

copyright Reiju Tai - disclaimer - webdesign: prode